ناحیه اصلی منو
ناحیه منو

| سایت خبری نکته نیوز

امروز : شنبه, ۳۰ دی , ۱۳۹۶ ، ساعت : ۲۰:۴۷
مکان فعلی شما : صفحه اصلی / بهداشت و تغذیه, خواندنی > لیدوکائین و موارد مصرف و عوارض آن / داروی بی حسی

لیدوکائین و موارد مصرف و عوارض آن / داروی بی حسی

لیدوکائین و موارد مصرف و عوارض آن / داروی بی حسی لیدوکائین به اشکال گوناگونی باعث ایجاد بی حسی موضعی در افراد می شود که نوع اسپری آن پرکاربردترین است. برای درد دندان اولین گزینه تسکین دهنده ...

لیدوکائین و موارد مصرف و عوارض آن / داروی بی حسی

لیدوکائین و موارد مصرف و عوارض آن / داروی بی حسی

لیدوکائین به اشکال گوناگونی باعث ایجاد بی حسی موضعی در افراد می شود که نوع اسپری آن پرکاربردترین است. برای درد دندان اولین گزینه تسکین دهنده لیدوکائین است. لیدوکائین (lidocaine) و موارد مصرف آن برای بی‌حس کننده موضعی/اشکال دارویی: ویال، آمپول،

 

لیدوکائین

موارد و مقدار مصرف Lidocaine

 

پماد: بزرگسالان: برای ایجاد بیحسی در غشای مخاطی.

 

در دندانپزشکی: به طور سطحی از پماد پنج درصد به مخاط دهانی که از قبل خشک شده باشد ، مالیده می‌شود.

 

در حلق دهانی: به طور سطحی از پماد پنج درصد به ناحیه مورد نظر ، و یا به دستگاه مورد استفاده قبل از کاربرد آن، مالیده می‌شود.

 

موارد مصرف لیدوکائین

لیدوکائین به عنوان بی حس کننده موضعی در جراحی‌های کوچک و دندانپزشکی استفاده می‌شود. این دارو به همراه کوکایین پرمصرف‌ترین داروهایی هستند که در دندانپزشکی به عنوان بی حس کننده به کار می‌رود. پماد لیدوکائین در درمان دردهای موضعی مانند سوختگی، گزش حشرات و هموروئید به کار می‌رود (گاه در ترکیب با هیدروکورتیزون). لیدوکائین برای بی حسی نخاعی در اطراف سخت شامه و یا زیر تخاع نیز تزریق می‌شود.

 

کاربرد در آریتمی

لیدوکائین به صورت وریدی در آریتمی‌های قلبی به خصوص آریتمی‌های بطنی کاربرد دارد. از داروهای ضد آریتمی کلاس۱ -b است و بر فاز صفر پتانسیل عمل سلولهای قلبی مؤثر است. سرعت هدایت الکتریکی را در سراسر سیستم هدایتی میوکارد کند می‌سازد.

 

مقدار مصرف لیدوکائین

کودکان: مقدار مصرف این شکل دارو در کودکان تعیین نشده است.

 

افشانه (Spray)

بزرگسالان و نوجوانان: به طور سطحی مقدار ۲۰ میلی‌گرم در ربع لثه و مخاط دهانی استعمال می‌شود. حداکثر مقدار مصرف ۳۰ میلی‌گرم در هر ربع لثه و مخاط دهانی طی نیم ساعت است.

 

کودکان: مقدار مصرف این شکل دارو در کودکان تعیین نشده است.

 

لیدوکائین و موارد مصرف و عوارض آن / داروی بی حسی

 

ژل:

بزرگسالان و نوجوانان: برای ایجاد بیحسی در غشای مخاطی.

 

مری، حنجره، نای: پیش از کاربرد دستگاه مورد نظر ، از ژل دو درصد بر روی آن مالیده می‌شود.

 

مجاری ادراری: زنان ، مقدار ۵-۳ میلی‌لیتر از ژل دو درصد، چند دقیقه قبل از معاینه، در داخل مجرای ادراری استعمال می‌شود.مردان: قبل از گذاشتن کاتتر، مقدار ۲۰۰-۱۰۰ میلی‌گرم (۱۰-۵ میلی لیتر ) از ژل دو درصد در پیشابراه استعمال می‌شود.

 

قبل از سوند گذاری یا سیستوسکوپی: مقدار ۶۰۰ میلی‌گرم (۳۰ میلی لیتر ) معمولاً در دو مقدار منقسم مصرف می‌شود.

 

حداکثر مقدار مصرف ۶۰۰ میلی گرم (۳۰ میلی‌گرم ) در طی ۱۲ ساعت است.

 

کودکان: در زنان می‌توان ژل را به وسیله سواب در پیشابراه به کار برد.

 

محلول ویسکوز: بزرگسالان و نوجوانان.

 

اختلالات حفره دهان: ۳۰۰ میلی‌گرم (۱۵ میلی‌لیتر) از محلول را باید در دهان چرخاند و سپس بیرون ریخت در صورت لزوم، هر سه ساعت این کار تکرار می‌شود.

 

درد حلقی: ۳۰۰ میلی‌گرم (۱۵ میلی‌لیتر ) در دهان غرغره می‌شود. در صورت لزوم می‌توان آن را بلعید. حداکثر مقدار مصرف به صورت مقدار واحد mg/Kg 5 و ۴ یا ۳۰۰ میلی‌گرم (۱۵ میلی‌لیتر) می‌باشد.حداکثر مقدار مصرف در موارد مصرف متعدد، تا هشت مقدار (۴ و ۲ گرم یا ۱۲ میلی‌لیتر) در ۲۴ ساعت است.

 

کودکان: مقدار مصرف این شکل دارو برای هر کودک به طور جداگانه تعیین می‌شود

 

توجه: برای نوزادان و کودکان تا سن ۳ سال توصیه می‌شود که مقدار مصرف به طور دقیق اندازه‌گیری شود و به وسیله یک اپلیکاتور نخی در ناحیه یا ضایعه اختصاصی مصرف شود. اگر مقدار مصرف به خوبی کنترل نشده، و یا بیمار مقادیر زیادی از دارو را ببلعد، خطر مسمومیت سیستمیک، بخصوص تشنجات، افزایش می‌یابد.

 

بزرگسالان و نوجوانان: برای ایجاد بیحسی در غشای مخاطی:

 

برای فرونشانی رفلکس حلقی به منظور معاینات دندانی ، اعمال جراحی دهان، آندوسکوپی یا لوله گذاری در نای mg/Kg 3-6/0 یا ۲۰۰-۴۰ میلی‌گرم به صورت موضعی مصرف می‌شود.

 

توجه: این شکل دارو را می‌توان به صورت افشانه، توسط اپلیکاتورهای نخی مصرف کرد و یا به صورت مستقیم در داخل حفره چکاند.

 

مجاری ادراری برای قرار دادن دستگاه در پیشابراه یا معاینه آن، یا درمان التهاب دردناک پیشابراه:

 

زنان : مقدار ۲۰ میلی‌گرم به وسیله یک سواب نخی به مدت ۵-۲ دقیقه در محل قرار داده می‌شود،

 

مردان: مقدار ۳۰۰-۱۰۰ میلی‌گرم به مدت ۵-۲ دقیقه در موضع قرار داده می‌شود.

 

مکانیسم اثر لیدوکائین

لیدوکائین با رقابت با کلسیم در نشستن بر روی گیرنده‌های غشائی عصبی باعث کنترل عبور سدیم از وراء غشای سلولی می‌شود و مرحله دپولاریزاسیون پتاسیل عمل را کاهش می‌دهد. این اثرات با تثبیت برگشت پذیر غشای سلولهای عصبی در نتیجه کاهش نفوذپذیری این غشا به یون سدیم، شروع و هدایت امواج عصبی را متوقف می‌کند. درصورت جذب مقادیر زیاد لیدوکائین ابتدا می‌تواند اثر تحریکی و سپس اثر تضعیفی بر روی سیستم عصبی مرکزی داشته باشد.

 

تداخل دارویی لیدوکائین

واکنش‌های آلرژیک (با شیوع کمتر): آنژیوادم (تورم پوست، دهان با گلو) سوزش، گزش، تورم، یا حساسیت پوست به لمس که قبل از درمان با این دارو وجود نداشته است، درماتیت تماسی و آلرژیک (بثورات پوستی، قرمزی، خارش، کهیر).

 

ادراری – تناسلی (نادر ): التهاب پیشابراه (وجود خون در ادرار – افزایش دفعات دفع ادرار ، درد یا سوزش طی ادرار کردن) این عوارض در صورت مصرف دارو در پیشابراه ممکن است بروز کنند

 

مسمومیت و درمان

تظاهرات بالینی: تضعیف دستگاه قلبی – عروقی (افزایش تعریق ، کاهش فشار خون، رنگ پریدگی پوست، ضربان نامنظم یا آهسته قلب) که ممکن است به ایست قلبی منجر شود، تضعیف (CNS) (خواب آلودگی)، تحریک CNS (تاری دید یا دوبینی ، تشنج، سرگیجه، زنگ زدن یا همهمه در گوش، لرزش یا لرزش، اضطراب، هیجان، عصبانیت یا بی قراری غیر معمول).

 

توجه: معمولاً ابتدا تحریک CNS ممکن است گذرا بوده یا بروز نکند ، و به این ترتیب، خواب آلودگی ممکن است اولین علامت مسمومیت در بعضی از بیماران باشد. ضعف CNS ممکن است به بیهوشی و ایست تنفسی منجر شود .

 

درمان: برای درمان واکنشهای سیستماتیک، از باز بودن راه تنفسی باید اطمینان حاصل کرد، اکسیژن ۱۰۰ درصد تجویز، و در صورت لزوم تنفس مصنوعی به بیمار داده شود. در بعضی از بیماران قرار دادن لوله داخل نای ممکن است ضروری باشد.برای درمان ضعف دستگاه گردش خون، باید یک داروی تنگ کننده عروق و مایعات از طریق ورید تجویز شود.

 

اگر تشنجات به حمایت تنفسی پاسخ ندهند، تزریق وریدی بنزودیازپینها، مانند دیازپام (که هر بار ۵/۲ میلی‌گرم به مقدار آن افزوده می‌شود) و یا یک باربیتورات بسیار کوتاه اثر، مانند تیوپنتال (که هر بار ۱۰۰-۵۰ میلی‌گرم به مقدار اولیه افزوده می‌شود) هر ۳-۲ دقیقه توصیه می‌شود.

 

تضعیف دستگاه گردش خون به وسیله این داروها، بخصوص باربیتوراتها، باید در نظر گرفته شود. در صورت لزوم می‌توان یک داروی مسدود کننده عصبی – عضلانی استفاده کرد تا تظاهرات عضلانی تشنجات مقاوم را کاهش دهد. در صورت لزوم مصرف چنین دارویی ، تنفس مصنوعی ضروری است.