ناحیه اصلی منو
ناحیه منو

| سایت خبری نکته نیوز

امروز : سه شنبه, ۱ اسفند , ۱۳۹۶ ، ساعت : ۲۱:۳۷
مکان فعلی شما : صفحه اصلی / دسته‌بندی نشده, ورزش > تمرکز رسانه ها روی بدن زنان در المپیک / تفاوت زنان و مردان در المپیک

تمرکز رسانه ها روی بدن زنان در المپیک / تفاوت زنان و مردان در المپیک

مجله اینترنتی نکته نیوز: بودجه تخصیصی کل برای فوتبال زنان تنها ۱۵ میلیون دلار است؛ رقمی‌ که برای فوتبال مردان، ۵۷۶ میلیون دلار بوده است. در حال حاضر و در پی مذاکرات کمیته جهانی المپیک ...

مجله اینترنتی نکته نیوز: بودجه تخصیصی کل برای فوتبال زنان تنها ۱۵ میلیون دلار است؛ رقمی‌ که برای فوتبال مردان، ۵۷۶ میلیون دلار بوده است. در حال حاضر و در پی مذاکرات کمیته جهانی المپیک با نهادهای فعال زنان، نظیر نهاد زنان ملل متحد، ۲۲ زن، عضو عادی و ۴ زن (۲۵٪) عضو بوردِ اجرایی این کمیته هستند که این میزان علاوه بر افزایش ۱۴ درصدی نسبت به میزان مشابه در المپیک ۲۰۱۲ لندن (۱۰٪) از حداقل تعیین‌شده در پروتکل ۱۹۹۶ کمیته جهانی المپیک (۲۰٪) نیز فراتر است.

بازی‌‌های المپیک از سال ۱۸۹۴، تابستان هر چهار سال برگزار می‌‌شود. در حال حاضر بیش از ۲۰۰ کشور در این بازی‌ها شرکت داشته و تحولات مختلفی در طول سالیان، از سوی کمیته جهانی المپیک (IOC) اعمال شده است، به‌طوری‌که انشعاب انواع المپیک زمستانه (هر چهار سال که با فاصله ۲ سال با المپیک تابستانه)، المپیک معلولان (یا پارالمپیک)، و المپیک جوانان را می‌توان از آن جمله دانست.

AndroidOnlineNewsImage-2

المپیک مدرن در ۱۹۸۴ از سوی بارون پی‌یر دو کوبرتن و با الهام از بازی‌های آماتوری المپیک در یونان باستان، را‌ه‌اندازی شد. اما همان‌طور که گفته شد، المپیک در طول قرن ۲۰ و ۲۱ تحت‌تأثیر فضای سیاسی و اقتصادی بین‌الملل قرار گرفت و تغییراتی در آن رخ داد. برای مثال، این بازی‌ها در سال‌های ۱۹۱۶، ۱۹۴۰، و ۱۹۴۴ تحت‌تأثیر جنگ‌های جهانی اول و دوم برگزار نشد.

زنان متأهل حق حضور و تماشای رقابت‌ها را نداشتند!
حضور زنان در رقابت‌های ورزشی موسوم به المپیک در یونان باستان، محدود به دوشیزگان بوده و زنان متأهل حق حضور و تماشای رقابت‌ها را نداشتند. المپیک مدرن به‌عنوان مهم‌ترین رویداد ورزشی جهان نیز تا ابتدای قرن بیستم شاهد حضور هیچ زنی به‌عنوان ورزشکار نبود. در المپیک ۱۹۰۰ پاریس، از میان ۹۹۷ ورزشکار حاضر در رقابت‌ها، تنها ۲۲ زن حضور داشتند. هلن دو پورتالز، اولین قهرمان زن المپیک در ۱۹۰۰، انریکتا باسیلیو، اولین زن روشن‌کننده مشعل المپیک مکزیکوسیتی در ۱۹۶۸، و فلو ایزاوا نسکا، اولین زن عضو کمیته اجرایی المپیک در ۱۹۹۰ هستند.

ریو ۲۰۱۶ و حضور ۴۵ درصدی زنان در رقابت‌ها
زمان زیادی طول کشید تا برای اولین‌بار، در المپیک ۲۰۱۲ لندن، تمامی‌ رشته‌های ورزشی شاهد حضور زنان شدند. در همین المپیک، برای اولین‌بار، تمامی‌ کشور‌های حاضر در رقابت‌ها -عربستان، قطر، و برونئی برای اولین‌بار- ورزشکاران زن را نیز در کاروان المپیک خود راهی مسابقات کردند. در المپیک ریو، ۴ هزار و ۷۰۰ زن ورزشکار که ۴۵٪ کل شرکت‌کنندگان را تشکیل می‌دهند، از کشور‌های مختلف حضور دارند که این میزان علی‌رغم توسعه فعالیت‌ها و طرح‌های متعدد که به آن اشاره خواهد شد، تغییری نسبت به آمار ۴۵ درصدی المپیک ۲۰۱۲ لندن ندارد.

به‌تدریج و با گسترش توجهات جهانی به موضوع زنان و نقش آنان در فرآیند‌های مختلف از توسعه گرفته تا صلح و اقتصاد محلی، ملی و جهانی، ورزش حرفه‌ای نیز به عرصه جنبش‌های مختلف برای افزایش حضور و نقش‌آفرینی زنان بدل شده است. در این زمینه، به تبعیض‌های فراوانی که زنان و دختران برای ورود و ادامه مسیر به ورزش روبه‌رو هستند، اشاره می‌شود. این تبعیض‌ها شامل تمامی‌ سطوح و مراحل بوده و از آموزش تا مشارکت حرفه‌ای، تماشاچی، و عرصه مدیریتی را شامل می‌شود.

۱۵ میلیون دلار بودجه برای فوتبال زنان؛ ۵۷۶ میلیون دلار برای مردان
به گفته جولیا آزِدِوو، معاون مؤسسه بین‌المللی Always، نیمی‌ از دختران شرکت‌کننده در ورزش‌های مختلف، با رسیدن به سن بلوغ، آموزش ورزشی خود را ر‌ها می‌کنند که این میزان ۶ برابر میزان مشابه در پسران است. زنان در رویداد‌های ورزشی با انواع مختلف خشونت مواجه‌ هستند و سطوح مدیریتی ورزش در جهان با شکاف درآمدی و نابرابری در حضور زنان در عرصه مدیریت مواجه است. برای مثال، بودجه تخصیصی کل برای فوتبال زنان تنها ۱۵ میلیون دلار است؛ رقمی‌ که برای فوتبال مردان، ۵۷۶ میلیون دلار بوده است. در حال حاضر و در پی مذاکرات کمیته جهانی المپیک با نهادهای فعال زنان، نظیر نهاد زنان ملل متحد، ۲۲ زن، عضو عادی و ۴ زن (۲۵٪) عضو بوردِ اجرایی این کمیته هستند که این میزان علاوه بر افزایش ۱۴ درصدی نسبت به میزان مشابه در المپیک ۲۰۱۲ لندن (۱۰٪) از حداقل تعیین‌شده در پروتکل ۱۹۹۶ کمیته جهانی المپیک (۲۰٪) نیز فراتر است.

المپیک و نهاد زنان سازمان ملل
نهاد زنان سازمان ملل در سال ۲۰۱۰ با هدف «توانمندسازی» زنان و ایجاد برابرس جنسیتی، را‌ه‌اندازی شد. این نهاد با بهره‌گیری از ظرفیت‌های موجود در پروتکل‌ها و سایر شاخه‌های سازمان ملل، اقدام به فعالیت در عرصه زنان و حقوق زنان در سطح بین‌المللی کرده و در حال حاضر، ورزش حرفه‌ای به‌عنوان عرصه‌ای جهانی برای ایجاد برابری جنسیتی و سایر شعار‌های مربوطه، مورد توجه این سازمان قرار گفته است.

بلیط درجه یک برای ورزشکاران مرد و بلیط‌های عادی برای ورزشکاران زن
در سال ۲۰۱۲ و تحت ریاست میشله باشلت، نهاد زنان اقدام به نقد المپیک و حواشی زنانه آن کرد. در این سال، باشلت با اشاره به سکسیسم موجود در رقابت‌های المپیک، سعی در را‌ه‌اندازی جنبش برای حل این شرایط کرد. آزار جنسی کایلا هریسون، جودوکای آمریکایی و برنده مدال طلای المپیک، از سوی مربی‌اش یکی از نمونه‌های مورد اشاره باشلت بود. از موارد مشابه در المپیک ۲۰۱۲، تهیه بلیط درجه یک هواپیما برای ورزشکاران مرد و بلیط‌های عادی برای ورزشکاران زن در ژاپن و استرالیا، علی‌رغم کسب مدال‌های بیشتر توسط کاروان زنان این کشور‌ها بود.

باشلت در این رابطه گفته است: «قدرت ورزش برای بهبود توانمندسازی زنان و دختران غیرقابل انکار است. مشارکت ورزشی، فضا و آموزش لازم را در اختیار زنان و دختران قرار می‌دهد تا با پرورش مهارت‌ها، اعتمادبه‌نفس خود را برای یک عمر، تضمین کنند، اما نابرابری مانع از تحقق این پتانسیل‌هاست».

او با اشاره به یافته‌های یک پژوهش در انگلستان عنوان کرد که تنها ۱٪ از بودجه حامیان ورزشی تجاری به ورزش زنان می‌رسد که این میزان برای مردان ۶۱٪ است. این در حالی است که طبق استدلال باشلت، ورزشکاران زن طرفداران بیشتری داشته و مخاطبان بیشتری را جذب می‌کنند. طبق یافته‌های همین پژوهش، تنها ۵٪ گزارش‌های رسانه‌ای مصروف پوشش‌دادن به مسابقات زنان شده و ۴۳٪ دختران معتقدند الگوی ورزشی زن به‌قدر کافی وجود ندارد.

سکسیسم و تمرکز رسانه‌ها بر ظاهر و بدن رقابت‌کنندگان زن
به همین ترتیب، لیست مورد اشاره باشلت، تمرکز رسانه‌ها بر ظاهر و بدن رقابت‌کنندگان زن (به‌جای نحوه اجرای آنها)، تبعیض در دسترسی به امکانات ورزشی، مربی و ساعات تمرینی، رقابت‌ها، بودجه، فرآیند گزینشی المپیک، و میزان حضور زنان در سمت‌های مدیریت ورزشی را نیز شامل می‌شد.

در همین سال، نهاد زنان سازمان ملل توانست با امضاء تفاهم‌نامه‌ای با کمیته جهانی المپیک، نسبت به تأمین اهداف این نهاد در رابطه با میزان و کیفیت مشارکت زنان در ورزش، و در المپیک به‌طور خاص، اقدامی‌ عملی صورت بخشد. طبق استدلال این نهاد و کمیته المپیک، این طرح با نام «هر پیروزی، پیروزی بعدی را با خود می‌‌آورد»، از طریق تأکید بر مشارکت زنان در ورزش به‌عنوان یکی از اهداف توسعه پایدار پسا۲۰۳۰، به‌دنبال بهره‌برداری از عرصه ورزش به‌عنوان عرصه مشارکت زنان برای بهبود بخشیدن به نظام صلح است.

به گفته فومزیل ملامبو نگوکا، رییس نهاد زنان ملل متحد، پیام صلح این نهاد در عرصه ورزش «پیامی‌ فراتر از توافق‌نامه‌‌های صلح یا غیاب جنگ است؛ پیام صلحی است که شامل حق زندگیِ ر‌ها از بیم خشونت، ر‌ها از تبعیض، و امکان تحقق پتانسیل‌های زنان و دختران در خانواده، اجتماع، محل کار، و میدان ورزش است».

فعالیت‌های نهاد زنان در المپیک ۲۰۱۶
نهاد زنان با را‌ه‌اندازی برنامه‌ای سه روزه از ۳ تا ۶ آگوست، هم‌زمان با افتتاح مراسم المپیک در ریو دوژانیرو، برزیل، اقدامات خود در رابطه با مشارکت زنان در المپیک را با حمل مشعل المپیک توسط فومزیل ملامبو نگوکا، رییس نهاد زنان، و حضور او در مراسم اهدای جوایز مراسم افتتاحیه، کلید زد. نهاد زنان با استفاده نمادین از این مشعل که نماد «پاکی» شناخته شده و حامل آن، «پیام‌آور صلح» دانسته می‌‌شود، دیدگاه مربوط به جایگاه زنان در فرآیند‌های جهانی، ازجمله صلح و توسعه پایدار را تکرار کرد. به‌علاوه، این مشعل در همین اقدام نمادین، توسط بان‌کی مون، دبیرکل سازمان ملل که المپیک را نماد قدرت ورزش برای «درنوردیدن مرز‌های نژاد، جنسیت، مذهب، و ملیت» نامید، و تایزا ویتوریا، هندبالیست ۱۵ ساله مکزیکی نیز حمل شد.

حضور چهره‌هایی همچون نادین جسمین، نماینده نهاد زنان برزیل، ملاقات نگوکا با شهردار محل برگزاری المپیک، جانت آرکین، ملاقات با سوزان گرینینگ، مدیر امور رفاهی کمیته المپیک، مذاکرات برای پیش‌گیری از آزار جنسی زنان در طول برگزاری مسابقات با توجه به حضور جمعیت‌های مختلف با فرهنگ‌های مختلف از چندین کشور، تأکید بر پیش‌گیری در کنار تأمین خدمات بررسی جرایم در همکاری نهادهای قضایی ملی، از جمله دیگر این فعالیت‌ها هستند.

این برنامه با بهره‌گیری از چهره‌های ورزشی بومی‌ همچون کایلانا د اولیویرا دوناتو، بازیکن ۱۴ ساله بسکتبال، مارسلی ویتوریا د مندونکا، بازیکن ۱۶ ساله هندبال، و آدریل الکساندرا دا سیلوا، ژیمناست ۱۲ ساله مکزیکی، یکی از پروژه‌های خود برای تدوین طرح آموزشی دختران را در برزیل را‌ه‌اندازی کرد.

در این طرح، ۲ هزار و ۵۰۰ دختر ۱۰ تا ۱۸ ساله و ۳۰۰ مادر کم‌سن برزیلی که از تحصیل محروم ماند‌ه‌اند، همگی از مناطق محروم و اقشار آسیب‌پذیر این کشور در رمینه اهمیت ورزش در «مبارزه با ذهن‌واره‌های اجتماعی» آموزش می‌بینند. طبق تصریح نهاد زنان، اجرای طرح‌های مشابه در گذشته در ۳۰ کشور دیگر حاکی از آن است که:

۸۹٪ دختران بعد از مشارکت در این طرح، اظهار کردند که قادر و مایل به پذیرش نقش‌های رهبری هستند؛

۹۳٪ بعد از مشارکت از چگونگی و محل گزارش خشونت مطلع بودند؛

و ۹۹٪ عنوان کردند که حتماً شاغل خواهند شد.

پیشینه و ابعاد مداخله نهاد زنان در المپیک: تأکید بر رهبری زنان و نًرم‌شکنی
با نگاهی به اسناد موجود، مشخص می‌شود که همکاری فعلی نهاد زنان با کمیته جهانی المپیک از ابعاد گسترده‌تری برخوردار است. در مراسم امسال روز جهانی زن، نمایندگانی از فدراسیون‌‌های جهانی و ملی ورزش‌های مختلف در اولین «فروم زنان در رهبری ورزشی» با هدف افزایش حضور و مشارکت زنان در سمت‌های مدیریت ورزشی، از ۷ تا ۹ مارس در لوزان گرد هم آمدند. این نشست با همکاری کمیته جهانی المپیک و انجمن فدراسیون‌های جهانی المپیک تابستانه (ASOIF)، برگزار شد و اهداف ۲۰۲۰ المپیک را نیز بازخوانی کرد.

تمامی‌ این جلسات و نشست‌های مشابه، از مشارکت زنان فراتر رفته و «کلیدواژه» خود را، رهبری، و فراتر رفتن از اعداد و ارقام و تأکید بر کیفیت مشارکت، برمی‌شمارند.

در مراسم سال جاری روز زن در لوزان، تامس باخ، رییس کمیته جهانی المپیک که در سال ۲۰۱۵ به عضویت افتخاری جنبش HeforShe نهاد زنان درآمده بود، نطقی ایراد کرد. حضور چهره‌هایی چون مایکل کیمل، کارشناس مطالعات جنسیت و حامی‌ مشارکت مردان برای پیشبرد برابری جنسیتی نیز حائز اهمیت است.

شعار سال جاری روز زن اعلامی‌ از سوی سازمان ملل، «سیاره ۵۰-۵۰: پیش به‌سوی برابری جنسیتی» بود. در این بیانیه، بر نقش ورزش به‌عنوان بعدی مهم در توسعه پایدار تأکید شده است. کمیته المپیک یکی از حامیان مالی طرح موسوم به «هر پیروزی، پیروزی بعدی را با خود می‌آورد» است که هزینه‌ای بالغ بر ۶۰۰ هزار دلار برای آن صرف شده است. در سال ۲۰۱۴، «اهداف المپیک ۲۰۲۰» پایبندی کمیته المپیک و زیرشاخه‌های آن به افزایش حضور زنان و دختران در ورزش به‌منظور دست‌یابی به ظرفیت ۵۰٪ در دستور کار قرار گرفت.

و در نهایت، همکاری اتحادیه جهانی مدیریت منابع (IFMA) با UNiTE، برنامه مبارزه با خشونت علیه زنان، در قالب طرح Olympic Spirit، در ارتباط نزدیک با همکاری مورد اشاره میان نهاد زنان و کمیته المپیک قرار می‌گیرند.

به‌علاوه، در ۱۷ مارس همین سال، نهاد زنان، کمیته ملی المپیک، و نمایندگان دولتی برزیل، نشستی را با عنوان «اهداف ۲۰۳۰: نقش ورزش در دستیابی به برابری جنسیتی و محو خشونت علیه زنان و دختران» در حاشیه ۶۰امین نشست کمیسیون مقام زن با هدف ارائه تعریفی جدید از ورزش به‌عنوان ابزار محو خشونت علیه زنان، در نیویورک برگزار کردند. این نشست و نشست‌های از این دست، ساختارسازی جهت همکاری متقابل میان دولت‌ها، نهادهای سازمان ملل، و دنیای ورزش را در قالب اهداف توسعه پایدار چارچوب‌سازی و تسهیل می‌کند.

مشاهده می‌شود که همکاری کمیته المپیک و نهاد زنان در طی کمتر از ۵ سال، منجر به مفهوم‌پردازی‌های جدی برای افزایش مشارکت زنان نه تنها در ورزش، بلکه در عرصه‌های رهبری و تصمیم‌گیری، بازار کار، خانه، مدرسه، و جامعه شده است.

ده‌‌ها نشست مشترک از سوی نهاد زنان و کمیته المپیک با حضور سران و نمایندگان هر دو نهاد و نهادها و چهره‌های دارای هم‌پوشانی در هر ۲ سازمان برگزار شده است که همگی در جهت تسریع در پیشبرد اهداف نهاد زنان در مدیریت بخش‌های زنانه مهم‌ترین رویداد ورزشی جهان بوده است.